نقشه خطرناک رفقای قلعهنویی؛ باشد برای بعد از جام ملتها!
به گزارش فوتبال 360، تیم ملی فوتبال ایران دست خالی آمریکا را ترک کرد؛ این «دستخالی» به معنی آن است که به هدف و وعدهای که از قبل در سر داشتند، نرسیدند. امیر قلعهنویی و دستیارانش وعده کسب 4 امتیاز و صعود دو مرحلهای از جام جهانی را داده بودند اما با 3 امتیاز، در بین 8 تیم برتر سوم، نهم شدند تا از راهیابی به مرحله حذفی بازمانده و وداع زودهنگامی با جام جهانی داشته باشند.
از آنجا که نه تیم ملی به هدفش رسیده و نه سرمربی این مجموعه وعدههایش را عملی کرده، انتظار میرفت آنها در سریعترین حالت ممکن عذرخواهی کرده و با نوشتن استعفا، مسیر را برای رشد و ارتقا فوتبال ملی باز بگذارند. با این وجود، در فراری رو به جلو، مجموعه کادر فنی تیم ملی «طلبکار» از آب درآمده و در باد کسب سه تساوی در جام جهانی خوابیده و از آن «دستاورد» میسازد. خطر واقعی و جدی دقیقا از همینجا شروع میشود؛ چراکه طرح و نقشه این عده برای فوتبال ملی، حسابی خطرناک است و افقهای روشن احتمالی را کورتر از هر زمان دیگری میکند.
خبری از جوانگرایی نیست
ایران درحالی مسافر آمریکا شد که امیر قلعهنویی به عنوان سرمربی، پس از جام ملتهای آسیا 2023 وعده جوانگرایی 60 درصدی در تیم ملی را داد. نتیجه اما وحشتناک بود؛ نه تنها خبری از جوانگرایی در جام جهانی نبود، بلکه تیم ملی دومین تیم پیر حاضر در این تورنمنت شد. ایران نه نتیجه گرفت و نه فرصتی در اختیار جوانها گذاشت تا حداقل آنها برای تورنمنتهای بعدی مهیا شوند. جالب آنکه رفقای قلعهنویی در این مسیر طلبکار هم نشان داده و با تاکید روی این داستان که جام جهانی و جام ملتهای جای جوانگرایی نیست، سعی در فرار از پذیرش تقصیر خود دارند. اینها بخشی از اظهارات اخیر هومن افاضلی، یکی از دستیاران امیر قلعهنویی است. او گفته «سیکل جوانگرایی به بعد از جام ملتهای آسیا موکول میشود!».
چنین اظهاراتی پیام روشنی دارد: آنها خودشان را صاحب صندلی فنی تیم ملی میدانند، خیالشان راحت است قدرتی نمیتواند تغییرشان دهد و تازه دوباره وعده جوانگرایی را به بعد از جام ملتهای 2027 موکول کردهاند. به این ترتیب، ایران با این مجوعه فنی قرار است با تیم مسن دیگری راهی یک تورنمنت دیگر شوند.
نقشه خطرناک قلعهنویی و رفقا
جالب است امیر قلعهنویی و کادرفنی تیم ملی مسئله جوانگرایی را ارزان شمرده و اعتقادی به آن ندارند. پس از جام ملتهای قبلی، قلعهنویی وعده جوانگرایی داد ولی بعدها زیر آن زد. در جام جهانی خبری از جوانگرایی نبود و حالا هم که بیش از هر زمان دیگری این فوتبال پیر نیاز به خون تازه و بنزین سبز دارد، باز وعده جوانگرایی به پس از جام ملتهای بعدی موکول شده است. این همان فرمولی است که مجموعه کنونی تیم ملی با آن زمان خریده و سرعت اصلاحات در فوتبال ایران را به تعویق میاندازند.
بخش خطرناک ماجرا مربوط به نادیده گرفتن جوانانی است که هرچقدر تلاش کنند، جایی در تیم ملی نخواهند داشت. کادر فنی کنونی، ظاهرا با عدهای کهنهسرباز، قولوقرارهای نهفتهای دارد و قرار است هرطور شده فرصتها فقط در اختیار آنها گذاشته شود. به این ترتیب، انتخاب مجدد و احتمالی آنها به عنوان مسئولان فنی تیم تا پس از جام ملتهای آسیا، تداوم خیانتی است که در حق جوانان فوتبال ایران میشود؛ همانهایی که در سالهای اخیر به قدر کافی نادیده گرفته شدهاند.
در سطحی بالاتر اما این تداوم، خیانتی آشکار به افقهای فوتبال ملی است؛ چراکه اصلاحات در این فوتبال مجددا به تعویق میافتد و فقط وعدههای پوچ برای حفظ صندلی و بقا، جای تلاش و کوشش را میگیرد. از اینجا به بعد اما دیگر توپ در زمین فدراسیون خواهد بود تا پیامش برای فوتبال ایران را مخابره کند؛ اینکه آینده برایش مهم باشد یا رابطهها را ترجیح دهد بستگی به تصمیمی دارد که اتخاذ خواهند کرد.
