صدای پای یحیی؛ چرا قلعه‌نویی می‌ترسد؟
به گزارش فوتبال 360، وضعیت نیمکت امید ایران بعد از قطع همکاری با حسین عبدی هنوز مشخص نیست؛ دست‌کم تا زمان نگارش این مطلب، سرمربی جدید امیدها معارفه نشده. این اتفاق درحالی رخ داده که شایعه حضور یحیی گل‌محمدی در این تیم به هفته دوم کشیده و او مدام به همکاری با فدراسیون نزدیک و سپس دور می‌شود. فارغ از اینکه نهایتا یحیی به طور رسمی زمام امور این تیم را به دست بگیرد یا خیر، خبرِ چندان خوبی برای امیر قلعه‌نویی نخواهد بود. در واقع همین که فدراسیون فوتبال در پی برقراری ارتباط با یحیی گل‌محمدی باشد، زنگ خطری برای امیر قلعه‌نویی است.
چرا قلعه‌نویی می‌ترسد؟
اینکه فدراسیون بخواهد با یحیی حتی برای یک رده پایین‌تر در تیم‌های تحت نظارتش همکاری کند، موضوعی نیست که خوشایند امیر قلعه‌نویی باشد. دلیلش واضح است؛ قلعه‌نویی پایگاه چندان مستحکمی در تیم ملی بزرگسالان ندارد و بیم آن را دارد که هر آن، جایش را با یحیی گل‌محمدی عوض کنند. پس، اولین دلیل برای ترس قلعه‌نویی، ضعف فنی است. تیم ملی در عصر امیر دستاوردی نداشته و به لحاظ فنی و تاکتیکی موجب پیشرفت را فراهم نکرده است. نمایش‌های ضعیف تیم ملی در روزهای بعد از جام جهانی هم مزید بر علت شده تا شعارهای فنی او خریداری نداشته باشد. از این رو، طبیعی است اگر چنین رویه‌ای ادامه داشته باشد، فدراسیون به فکر جایگزین کردن قلعه‌نویی بیفتد. دقیقا در چنین فضایی است که دسترسی ساده به یحیی گل‌محمدی می‌تواند چنین اموری را تسهیل کند.
حرف‌شنوی یحیی از امیر؟
فدراسیون فوتبال در سال‌های اخیر با چند گزینه مختلف برای هدایت تیم امید مذاکره و توافق کرده. وجه اشتراک همگی این بوده که با چراغ سبز امیر قلعه‌نویی، به عنوان سرمربی تیم بزرگسالان، این افراد انتخاب شده‌اند. پیام واضح چنین چراغ سبزی این است که سرمربی امیدها باید با برنامه‌های سرمربی بزرگسالان پیش برود. در مورد تعدادی از گزینه‌ها چنین موضوعی شاید قابل هضم باشد ولی تصور اینکه قلعه‌نویی بخواهد در چنین شرایطی برای مربی‌ای مثل یحیی گل‌محمدی نسخه فنی بپیچد، حسابی غریب است. پس، دومین موردی که کنترل کردن آن از دست امیر خارج می‌شود، نظارت ظاهری یا باطنی بر روند تیم امید است؛ چراکه یحیی سرمربی‌ای نیست که بخواهد توصیه فنی برای پیشبرد اهدافش بپذیرد.
کار با جوانان
این یکی بزرگ‌ترین دغدغه امیر قلعه‌نویی است؛ تصور اینکه یحیی از همین حالا به عنوان یک آلترناتیو کار با جوانان فوتبال ایران را از سر بگیرد و بعد با همین جوان‌ها به تیم بزرگسالان بیاید، می‌تواند کابوسی برای قلعه‌نویی باشد. برخلاف وعده‌های مکرر چندساله، قلعه‌نویی اعتقادی به جوان‌گرایی نداشته و هر بار به بهانه‌های مختلف، این اصل کلی را در فوتبال ایران به تعویق می‌اندازد. طبیعی است در چنین شرایطی، آینده فوتبال ایران به خطر می‌افتد. ورود یحیی به این مقوله و انجام پروژه جوان‌گرایی در تیم ملی، می‌تواند خط بطلانی بر ایده‌های امیر قلعه‌نویی بکشد که مصرانه اعتقاد دارد تیم ملی جای جوان‌گرایی نیست. رو شدن دست امیر قلعه‌نویی در این زمینه هم می‌تواند کار را برای او و توجیهات احتمالی‌اش سخت کند.
البته این‌ها همه در شرایطی است که هنوز داستان یحیی و فدراسیون فوتبال نه چندان به بار است و نه به دار؛ اما همین مذاکرات اولیه هم می‌تواند هراس را میهمان دل قلعه‌نویی کند.