عباس کهریزی در لایو 360؛ من را به فوتبال فرستادند تا سمت چیزهای دیگر نروم

به گزارش فوتبال 360، عباس کهریزی یکی از پدیده‌های جدید فوتبال ایران به شمار می‌رود؛ هافبکی که فصل گذشته با درخشش در آلومینیوم اراک نامش را بر سر زبان‌ها انداخت و در فصل جدید زیر نظر پیروز قربانی در حال رسیدن به بلوغ است و در کنار ابوالفضل قنبری از ستاره‌های دوره بیست‌وششم لیگ برتر به شمار می‌رود. این بازیکن به همراه علی خلیفه، دیگر ستاره آلومینیوم، میهمان حضوری لایو فوتبال 360 بود و درباره روزهای خوبی که در آلومینیوم تجربه می‌کند و چرایی انتخاب این تیم صحبت‌های جالب توجهی مطرح کرده است. او همچنین از رویاهای بزرگی گفته است که در سر دارد.

حرف‌های عباس کهریزی با معرفی محل تولدش آغاز شده که کرمانشاه بوده است. او سپس به کاوه رضایی و ایمان سلیمی به عنوان دو فوتبالیست دیگری که همشهری او هستند، اشاره کرد و بحث به تیم امید کشیده شد؛ چرا که عباس کهریزی و سایر بازیکنان امید باید تا ساعاتی دیگر و در سفری طولانی برای قهرمانی در مسابقات قهرمانی زیر 23 سال آسیا، راهی ناگویا شوند.

کهریزی درباره مسابقات پیش‌رو و امید زیادی که به موفقیت تیم امید، با توجه به ستاره‌های پرشمارش وجود دارد، گفت: «امیدوارم بتوانیم نتایج خوبی بگیریم. وقت کمی داریم ولی می‌توانیم به هماهنگی خوبی برسیم».

مطمئن باشید این نتایج آلومینیوم ادامه‌‎دار خواهد بود

او ستاره 21 ساله آلومینیوم سپس درباره نتایج خوبی که با این تیم کسب کرده، حرف زد و با اطمینان از ادامه روند تیم پیروز قربانی گفت: «خودمان فکر نمی‌کردیم اینقدر خوب نتیجه بگیریم. به خاطر اینکه تیم خیلی دیر جمع شد. ما با آقا مجتبی بازی گرفتیم و یک مقدار رفتن ایشان کارمان را سخت کرد اما آقا پیروز تیم را خیلی خوب جمع کرد. الان اما اعتماد به نفس ما بالا رفته و فکر می‌‎کنم این نتایج ادامه داشته باشد. تیم خیلی خوبی داریم. جوان‌های خوب و باتجربه‌های خوب. بچه‌های باتجربه تیم به جوان‌ها کمک می‌کنند و همین باعث شده تا اعتماد به نفس بسیار خوبی داشته باشیم». 

می‌توانستم به استقلال بروم اما ...

عباس کهریزی در بخش بعدی حرف‌هایش به چگونگی حضورش در آلومینیوم اشاره کرد و به تشریح اهدافش در آینده پرداخت: «من وقتی پیکان بودم، می‌توانستم جدا بشوم و می‌توانستم بروم. آن زمان اصلا صحبت کرده بودیم. آن زمان آقای نکونام سرمربی استقلال بود. من می‌توانستم بروم ولی دوست داشتم حتی به یک تیم پایین جدول بروم تا شانس بازی کردن داشته باشم. از طرفی خیلی دوست داشتم با آقا مجتبی کار کنم.  شنیده بودم که به جوانان بازی می‌دهد. کارهایم را کردم که بروم آنجا. فکر استقلال نبودم و گفتم اگر خوب باشم، از همانجا به تیم‌های بالاتر می‌رسیم. امیدوارم در ادامه این مسیر به اروپا ختم شود. هدف اصلی به اروپا رفتن، تیم ملی و جام‌جهانی است».

کهریزی درباره تمدید با آلومینیوم گفت: «بله من تمدیده کرده‌ام. فعلا مانده‌ایم و نتیجه خوبی هم گرفته‌ایم. هدف اما این است که برویم و در تیم‌های مطرح اروپا بازی کنیم».

خیلی در موقعیت گل قرار می‌گیرم اما ...

هافبک آینده‌‎دار آلومینیوم در ارتباط با آمار فصل جاری که با زدن یک گل، گرفتن یک پنالتی و ارسال 3 پاس گل، اختلاف فاحشی با فصل اول حضورش در لیگ برتر دارد، اینطور توضیح داد: «بله. پارسال اولین سال لیگ برتری‌ام بود. در فصل اول انرژی و انگیزه زیادی داشتیم اما فشار زیادی روی ما بود. نیم‌فصل دوم بازی‌های‌مان در نمی‌آمد. بدشانس هم بودیم. آقا مجتبی و بازیکنان زحمت می‌کشیدند اما نتیجه در نمی‌آمد. امسال اما عملکرد بهتر شده و این شرایط ادامه خواهد داشت. البته که این عملکرد باید بهتر بشود. می‌توانستم خیلی بهتر کار کنم. خیلی خودم را روی موقعیت گل قرار می‌دهم ولی باید روی زدن ضربات آخر کار کنم».

او سپس به تمجید از عملکرد هم‌تیمی‌هایش، به ویژه بازیکنان خط دروازه و دفاعی آلومینیوم پرداخت: «خیال‌مان از خط دروازه راحت است. محمد و مهدی طائفه هستند و خیال‌مان راحت است. دفا‌ع‌هایمان هم امسال خیلی خوب کار می‌کنند».

من را به فوتبال فرستادند تا سمت چیزهای دیگر نروم

سوال بعدی عادل فردوسی‌پور از محد خلیفه و عباس کهریزی درباره مسیر فوتبالیست شدن‌شان بود که کهریزی اینطور ماجرای خود را تعریف کرد: «من از وقتی یادم می‌‎آید با فوتبال سر و کار داشتیم. محله ما برای هر کاری مهیا است به جز فوتبال و ورزش. داداش من فوتسالیست بود. داداشم من را به فوتبال فرستاد تا فقط سمت چیزهای دیگر نروم. از آنجا فوتبالم به چشم آمد. مربیانم خیلی به کمکم آمدند. من تا 14 سالگی پایم به زمین چمن هم نرسیده بود. در برنامه ستاره ساز سال 98 فیلم های فوتسالم را فرستاده بودند. آقا ادموند هم ما را دیده بود. لطف کردند و من را انتخاب کردند. دست‌شان درد نکند. بعد آقای عطالو مربی پایه های پیکان من را دیده بود و گفت تو را می‌خواهیم. من تا 18،19 سالگی با آقای عطالو در تیم های تهرانی جابجا می شدم.»

قبلا شرایط رفتن به بزرگسالان پرسپولیس را نداشتم

او درباره دوران حضور در پایه‌های پرسپولیس و اینکه چرا فرصت بازی در تیم بزرگسالان به او داده نشده، گفت: «در پرسپولیس با آقای عطالو بودیم. در آن برهه شاید شرایط رفتن به تیم بزرگسالان را نداشتیم. باید چند سال دیگر بازی می‌کردیم و پیشرفت می‌کردیم. من خودم اینطور فکر می‌کنم. باید قوی تر می‌شدم تا خودم را نشان بدهم».

عباس کهریزی درباره تیم محبوش در اروپا گفت: «من بازی تیم‌هایی که دوست دارم را می بینم. رئال، منچستر و بازی‌های رونالدو».

باید زمانی به تیم ملی بروی که بتوانی کمک کنی 

هافبک خوش‌آتیه آلومینیوم در ادامه از زمان مورد نظرش برای حضور در تیم ملی حرف زد: «عملکرد خوبی داریم ولی الان همچنان خودم راضی نیستم. رفتن به تیم ملی زمان خاص خودش را دارد. به نظرم باید زمانی بروی که هم بتوانی کمک کنی و هم کمک بگیری. به نظرم مربی تیم ملی می‌تواند بیشتر جوانان را دعوت کند و فرصت بدهد. من خودم را نمی‌گویم. من اگر لایق باشم دعوت می‌شوم. خیلی می‌تواند به آن‌ها برای حضور در جام جهانی کمک کند».

بیشتر فیلم خارجی می‌بینم و کتاب می‌خوانم

عباس کهریزی درباره اینکه در اوقات فراغت خود بیشتر به چه کارهایی می‌پردازد هم اینطور بیان کرد: «پلی‌استیشن قبلا خیلی بازی می‌کردم. ولی تفریح اصلی‌ام فیلم دیدن است. بیشتر فیلم خارجی می‌بینم و گاهی هم کتاب می‌‎خوانم که البته کار ساده‌ای نیست و حوصله می‌خواهد». 

هافبک جوان تیم امید ایران بهترین وینگرهای دنیا را هم یامال و کوارتسخلیا می‌داند: «به نظرم بهترین وینگر راست دنیا یامال است و کوارتسخلیا هم بهترین وینگر چپ». 

او درباره بازیکن مورد علاقه‌اش در ایران هم گفت: «در ایران الگوی خاصی ندارم ولی افشین صادقی را خیلی دوست دارم. مثل برادرم است و خیلی دوستش دارم».

کهریزی پست شماره 10 را بهترین منطقه برای نشان دادن توانایی‌هایش دانست: «خودم دوست دارم پشت مهاجم بازی کنم و وسط به نظرم می‌توانم قابلیت بیشتری داشته باشم ولی چند پسته‌ام».

هر چه دارم از داداشم دارم

کهریزی که در پایان برنامه احساساتی هم شده بود و مصاحبه با عادل را یکی از آرزوهای زندگی‌اش عنوان کرد، تشکر ویژه‌ای هم از برادرش داشت و اینطور به حرف‌هایش خاتمه داد: «از خانواده‌ام تشکر می‌کنم که از 14 سالگی از آن‌ها خیلی دور بوده‌ام. ولی کلا زندگی‌ام را مدیون داداشم هستم. الان خودش پیک کار می‌کند. هر طور بتوانم به او کمک می‌کنم. دیگر حرفی برای گفتن ندارم. باید از مربی دوران کودکی ام آقای زندی هم تشکر کنم».