قبل از حماسهسازی؛ «یادتان باشد در جام جهانی 48 تیمی صعود نکردیم»
به گزارش فوتبال 360، تیم ملی فوتبال ایران از جام جهانی حذف شد؛ همین قدر زود و همین قدر غیرمنتظره. زود به این دلیل که کمتر کسی تصور میکرد این تیم در گروهِ به نسبت سادهای که در آن قرار گرفته صعود نکند. غیرمنتظره هم به این دلیل که اعضای کادرفنی به کرات وعدههای شیرین و بزرگی میدانند که قرار است چنین کنند و چنان. با این حال، ایران از پس نیوزیلند، ضعیفترین تیم حاضر در جام جهانی، برنیامد تا در ادامهی مسیر کارش به اماواگر بکشد. این «اماواگر» هم در واپسین ثانیههای دیدار مرحله گروهی به ضرر تیم ملی شد، تا ایران با وجود کسب 3 امتیاز، از این جام، در سریعترین حالت ممکن، بیرون رانده شود.
منتظر «بدشانسی» و «میله» باشید!
درست از زمانی که سوت پایان بازیهای مرحله گروهی جام جهانی به صدا درآمده، آنهایی که عادت به وارونه جلوه دادن واقعیت موجود در تیم ملی ایران دارند، در تلاش هستند با واژههای نامآشنایی همچون «بدشانسی» و «میله» توجیه کنند. درست؛ ایران در نیمه دوم جدال با مصر نمایش درخور توجهی داشت و یکی 2 بار تیر دروازه رقیب را به لرزه انداخت. این هم درست که طارمی ضربه پنالتیاش را هدر داد. با این حال، داستان تیم ملی، فقط «میله» و «بدشانسی» نیست.
ایران با امیر قلعهنویی، در لحظاتی که باید، جسور و شجاع نشان نداد. زمان ده نفره شدن بلژیکیها و یا جدال با مصر، نیاز به آن همه محافظهگری از سوی کادر فنی تیم ملی ایران نداشت. ترکیب اولیه جدال با مصر، آنهم در شرایطی که باید با شجاعت، برای کسب رتبه بهتر جنگیده میشد، گواه این امر است. تعویضهای عجیب بازی با بلژیک را هم از یاد نبرید. البته که شاهکار اصلی همان بازی نخست است. نیوزیلند هرگز در حدواندازههای تیم ملی ایران نبود؛ اما آنالیز اشتباه، ایراد پرتکرار در ساختار خط دفاعی و نمایش سینوسی تیم ملی در آن بازی، به خوبی ترسیمکننده حال و روز تاکتیک و فن این تیم در این جام بود.
حالا اگر قرار است کسی از بدشانسی و میله صحبت کند، باید نمایش نامناسب ایران مقابل نیوزیلند که سعی شد از آن به عنوان زیباترین مرحله گروهی یاد شود را متذکر شد. بعد از آن هم باید یکبار برای همیشه عنوان شود موفقیت ازآنِ آنهایی است که شجاعت دارند؛ وگرنه سپردن کار به غنا، ازبکستان، اتریش و الجزایر نمیتواند نسخه شفابخشی برای تیم ملی باشد.
حماسهسازی ممنوع
ایران در این جام با 3 امتیاز از 3 بازی، بدون شکست، در رتبه سوم ایستاد و نتوانست صعود کند. این «بدون شکست» بودن، شبیه به آمارهای «ایکسجی» میتواند ورد کلام عدهای شود و آن را به خورد مخاطب دهند. همچنان که میتوان از این موضوع شبیه به مواردی معمولیتر، «حماسه» ساخت. واقعیت اما ورای این لفاظیها است. قبل از رفتن به این سمت و سو و توجیه کردن هر داستانی، نباید از یاد برد که ایران از صعود از مرحله گروهی در جام 48 تیمی هم برنیامد!
این یکی عمق فاجعه را نشان میدهد. تیم ملی در شرایطی از صعود به مرحله حذفی بازماند که در این دوره از رقابتها 8 تیم سوم هم میتوانستند مسافر مرحله حذفی شوند ولی همین تیم در بین 8 تیمی که شانس صعود داشتند، نهم شد! اینها حماسهسازی ندارد؛ چراکه بهترین فرصت برای صعود از گروه و حتی رفتن به یک پله بالاتر، شبیه به سراب ازآب درآمد. این بار دیگر بعید است بتوان با بازی با کلمات ذهن مخاطب عام را شستشو داد؛ حماسه، واژهای خلق شده توسط عدهای منفعتطلب در ساختار معیوب فدراسیون است تا عدهای منفعتطلب آن را باور کرده و نشر دهند. اصل داستان اما غمانگیز است: ایران از جام جهانی 48 تیمی نتوانست صعود کند و حتی در بین 8 تیم برتر سوم این جام هم قرار نگرفت.
