واکاوی یک حقیقت تلخ؛ رونالدوی پیر به درد پرتغال نمیخورد؟
به گزارش فوتبال 360، پس از پایان جام جهانی 2022 قطر و حتی ۲ دهه پیش از آن که لیونل مسی فاتح جام جهانی شود، همه متوجه حضور استعدادی خاص در اسپورتینگ لیسبون بودند. فوقستاره، جای هیچ سوالی برای پرسش بهترین بازیکن تاریخ قرار نمیداد.
جاهطلبی، تلاشگر بودن، توانایی منحصر به فرد و استعدادی ذاتی با تمرینات مداوم تبدیل به توصیفاتی در خصوص شخصیت کریستیانو رونالدو شد. وقتی پازل این ویژگیها را کنار هم میچینیم، نگاهمان به کلکسیون افتخارات میافتد. با پرتغال اولین بار قهرمان جام ملتها نام گرفت با رئال مادرید پس از 10 سال فاتح اروپا به حساب آمد. با منچستریونایتد، یوونتوس و النصر افتخارات پرزرقوبرقی را به دست آورد اما در دنیایی که مسی ابرستارهاش باشد، شما نیاز دارید از نظر فتح رقابتها دستکم با او برابر باشید.
رونالدو در سال 2025 در مصاحبهای با پیرس مورگان به وضوح درباره جام جهانی صحبت کرد. به عقیده خودش عدم قهرمانی در این تورنمنت، «تعریفکننده» کارنامه کاریاش نیست و رویای بردن جام جهانی را ندارد. مورد نخست بدون شک درست است و هیچ تردیدی وجود ندارد. رونالدو شاید جام جهانی نبرده باشد اما با ملوانان پرتغالی به دستاوردهایی رسید که ۲ دوره متوالی نسلهای طلایی 1960 و 2000 حتی نزدیکش نشدند.
از شما بعید بود، آقای رونالدو!
با این حال او رویای بردن جام جهانی را در سر نمیپروراند، چون در اعماق وجودش میداند شانسش مدتهاست از دست رفته. تماشای فرم رونالدو در دیدار افتتاحیه مقابل جمهوری دموکراتیک کنگو کمی ناراحتکننده بود. اگر جام جهانی رویای او نیست چرا هنوز دنبالش است؟ رونالدو ۴۱ ساله به عنوان یک میلیاردر خودساخته شناخته میشود و اگر میخواست، میتوانست سالها پیش غروب آفتاب را تجربه کند.
در تساوی ۱-۱ که به عنوان برد جمهوری دموکراتیک کنگو جشن گرفته شد، رونالدو ۹۰ دقیقه کامل بازی و ۲۵ بار توپ را لمس کرد. در ۶۷ دقیقه اول حتی یک شوت هم نزد. هر ۳ شوت او خارج از چارچوب بود. هیچ موقعیتی برای دیگران ایجاد نکرد. بهترین فرصت رونالدو، دریافت توپ بعد از حرکت کونسیسائو نام داشت و با اختلاف از کنار دروازه به بیرون رفت. صحنه اگر به برونو فرناندس سپرده میشد، فضای بازتری در اختیار قرار میگرفت.
کریستیانو در 10 بازی اخیر ملی در جام جهانی و یورو هیچ گلی نداشته، 33 بار شوتزنی کرده و یکسومش داخل چارچوب بود! رکورد رونالدو در جام جهانی به تنهایی، حتی در دوران اوجش، هرگز فوقالعاده نیست. شروع مسی و رونالدو در جام جهانی از سال 2006 بود. مسی در ۲۷ بازی،۱۶ گل به ثمر رسانده و فوق ستاره پرتغال تنها ۸ گل در ۲۴ مسابقه زده.
اما حالا 10 بازی آخر در جام جهانی و جام ملتهای اروپا گلی نداشته. آخرین حضور توام با گلزنی رونالدو در یک تورنمنت، مقابل غنا در اولین بازی جام جهانی 2022 بود. او در قطر دیگر گلی نزد و تیمش در مرحله یک چهارم نهایی حذف شد.
قهرمانی در عربستان؟ بیخیالش شوید!
رونالدو پس از جام جهانی 2022 و در ابتدای سال 2023، به عربستان رفت. با وجود لیستی از بازیکنان بزرگ و موثر در لیگ این کشور، هنوز به راحتی میتوان تیمهای خوب عربستان را از ضعیفها، جدا کرد.
او در فصل 2023/24 در تمام رقابتها برای النصر 50 گل به ثمر رساند و در فصل 2025-2026 در 30 بازی 28 گل در لیگ زد. سرانجام عنوان قهرمانی لیگ برتر عربستان را به دست آورد اما این روش خوبی برای رویارویی با تیمهای قویتر در بزرگترین عرصه بینالمللی نیست.
جمهوری دموکراتیک کنگو، اگرچه برای اولین بار از سال ۱۹۷۴ - زمانی که زئیر نامیده میشد - در جام جهانی شرکت میکند اما تیمی بیتجربه نبود. ۴ نفر از ۵ مدافع این تیم در ۵ لیگ برتر اروپا بازی میکنند. رونالدو به خوبی مهار شد و خدماتی که او از بازیکنان پشتیبان میخواست، اغلب به جایی نرسید. فضاسازی نفرات دیگر هم کارساز نبود و به وضوح در دستور تاکتیکی عناصر میانی پرتغال گذر از نام رونالدو در نوک خط حمله قرار داشت. بدون تعارف بگوییم، این روزها رونالدو فاقد حرکت لازم برای رهایی از دفاعهای فشرده است و پیدا کردن او کمی سختتر میشود.
قورباغهات را قورت بده
نیمکتنشین کردن رونالدو تصمیم بزرگی است. سانتوس این تصمیم را در سال ۲۰۲۲ گرفت و دوام نیاورد. گاهی اوقات سختترین تصمیم، مهمترین تصمیم است؛ مانند وقتی اسپانیا پس از یک تورنمنت ضعیف در سال ۲۰۰۶، بیرحمانه رائول، اسطوره رئال مادرید را کنار گذاشت. روبرتو مارتینس، سرمربی فعلی، همیشه از انتخاب مداوم رونالدو دفاع کرده اما با کنارهگیری این سرمربی اسپانیایی پس از این جام جهانی، او اکنون در راه کسب افتخار چیزی برای از دست دادن ندارد.
پرتغال از نعمت مهاجمان گلزن فراوان دیگری برخوردار نیست. گونسالو راموس تنها شماره 9 دیگری است که مارتینس به آمریکا برده. بازیکن 24 ساله زمانی به عنوان پدیده بعدی در نظر گرفته میشد اما از زمان پیوستن به پاریسنژرمن در سال 2023، چیزی بیش از یک ذخیره تلقی نمیشود و در یورو کمتر از نیمساعت برای سلسائوی اروپا بازی کرد.
راموس میتواند در این چینش شکوفا شود. در این سیستم، چرخشی خاص بین نفرات به وجود میآید.کریستیانو نمیتواند و شاید نمیخواهد آن را انجام بدهد. راموس در بازیسازی تیمش برتری نفری میسازد، به بالهای کناری فضا میدهد و حتی با برونو فرناندس جابهجا میشود تا شاهد شیوهای از نمایش منچستریونایتد در فصول گذشته باشیم. پرتغال برای چنین سیستم و دستورالعملی ابزار زیادی در خدمت دارد. برناردو سیلوا، رافائل لیائو، ژائو فلیکس و چند نام دیگر در فوتبال باشگاهی، کار را به خوبی انجام میدهند و این، آزادی عمل خوبی به کادرفنی میدهد.
پرتغال در بازی بعدی خود به مصاف ازبکستان میرود و پیروزی در آنجا تقریباً صعود به مرحله حذفی جام جهانی را تضمین میکند. بازی آخر گروهی مقابل کلمبیا در پیش است. اما با وجود این رونالدو، آیا نمایش بهتری در قیاس با دیدار گذشته خواهیم دید یا خیر؟
