نامه خداحافظی رونالدو از تیم ملی؛ می‌خواستم بهترین باشم!

به گزارش فوتبال 360، کریستیانو رونالدو، فوق‌ستاره فوتبال جهان در ویدئویی در شبکه‌های اجتماعی پایان دوران پرافتخار خود در تیم ملی کشورش را اعلام کرد. 

اوگفت: «می‌خواستم بهترین باشم. از اینکه به من ایمان داشتید، سپاسگزارم!»
اعلام خداحافظی رونالدو، با انتشار ویدئویی طولانی در شبکه‌های اجتماعی انجام شد و شامل مرورِ دوران حرفه‌ای، گل‌های تاریخی و فداکاری‌هایش بود.
اسطوره فوتبال پرتغال در ماه فوریه 42 ساله خواهد شد. اد در 234 بازی ملی موفق به 146 بار گشودن دروازه حریفان شده. خداحافظی او پس از بروز تنش‌هایی با ژسوس، سرمربی تیم در جریان رقابت‌های لیگ ملت‌های اروپا صورت می‌گیرد؛ آنچه به ترک اردوی تیم ملی از سوی رونالدو و محرومیتش انجامید و رویای هزار گله شدنش در پیراهن سلسائو را پایان بخشید؛ اگر کسی او را برای انجام حتی یک بازی دوستانه هم که شده از خداحافظی منصرف نکند!

روز موعود فرا رسید

رونالدو در بخشی از پیام خداحافظی خود گفت: «مردم پرتغال، روز موعود فرا رسیده. باید پیراهن شماره 7 تیم ملی را تحویل دهم. هرگز احساس نکردم این پیراهن فقط به من تعلق دارد اما طی 23 سال، افتخار پوشیدنش را داشتم. امروز  پیراهن را به نسل آینده می‌سپارم!
تصمیم آسانی نبود چون بعضی تصمیم‌ها را نمی‌توان تنها با عقل گرفت. اکنون به مسیری پایان می‌دهم که در اوت 2003 آغاز شد و زندگی‌ام را برای همیشه تغییر داد.

غرور و دیگر هیچ

وقتی به تمام اتفاقاتی با پیراهن تیم ملی فکر می‌کنم، تنها مسابقات، گل‌ها، رکوردها یا جام‌ها را به یاد نمی‌آورم، بلکه چهره انسان‌ها را می‌بینم. مهاجرانی برای 90 دقیقه احساس می‌کردند اندکی به پرتغال نزدیک‌تر شده‌اند. میلیون‌ها پرتغالی را هرگز ملاقات نکرده‌ام اما بخشی از زندگی من بوده‌اند. فوتبال در نهایت چیزی فراتر از یک مسابقه و درباره انسان‌هاست.

در تمام دوران حضورم در تیم ملی، همواره تلاش کردم از محدودیت‌های خود فراتر بروم. می‌خواستم پیروز شوم، بهترین باشم و تاریخ‌ساز شوم. همیشه از خودم انتظارات زیادی داشتم. باور داشتم می‌توانیم به دستاوردهای بزرگ‌تری برسیم. تمام توانم را برای این پیراهن گذاشتم.
روزها و شب‌های بی‌نقصی را تجربه کردم؛ پیروزی‌هایی که هرگز فراموش نخواهم کرد و شکست‌های حتی دردناک. من هم ناکام شده‌ام، هم رنج کشیده‌ام و زمان‌هایی نتوانسته‌ام آنچه شان مردم پرتغال است، هدیه کنم. هرگز تسلیم نشدم و مهم‌تر از همه، هیچ‌گاه از اینکه نماینده پرتغال باشم، احساس غرور را از دست ندادم.

جام‌ها در موزه‌ها باقی می‌مانند

در طول این سال‌ها، درس‌های ساده‌ای آموخته‌ام. گل‌ها به فراموشی سپرده می‌شوند، جام‌ها در موزه‌ها باقی می‌مانند و رکوردها سرانجام شکسته خواهند شد. گذر زمان هرگز نمی‌تواند موهبتی بزرگ را پاک کند؛ جایگاه‌مان در قلب مردم.
اگر حتی یک بار توانسته باشم شما را خوشحال کنم، اگر گلی از من باعث شده باشد کسی را در آغوش بگیرید، سختی و رنجی را برای لحظه‌ای از یاد ببرید یا صرفاً به کشورمان ببالید، پس تمام این مسیر ارزشش را داشته. پرتغالی بودن نیز معنایی جز این ندارد. با هم رنج می‌کشیم، دوباره برمی‌خیزیم و بار دیگر امیدوار می‌شویم.
پرتغال همواره به جوانانی رویاپرداز نیاز خواهد داشت؛ به بازیکنانی که هرگز تسلیم نشوند و به نسل‌های جدید. کشوری زاینده قهرمانان، هرگز ایمان خودش را از دست نمی‌دهد.

از «شما» سپاسگزارم!

می‌خواهم حرف ویژه‌ای با هم‌تیمی‌هایم در تیم ملی داشته باشم. برای تمام دوندگی‌ها، آغوش‌ها، بحث‌ها و حتی سکوت‌های پیش از ورود به زمین از شما سپاسگزارم؛ برای تمام پیروزی‌ها و شکست‌ها. این افتخار را داشتم کاپیتان شما باشم اما هیچ کاپیتانی به‌تنهایی مسیرش را طی نمی‌کند. شما بخشی از داستان من هستید.
از تمام مربیان، مدیران، پزشکان، فیزیوتراپیست‌ها، مسئولان تدارکات، کارکنان، تشکر می‌کنم. بسیاری از شما هرگز در عکس‌ها دیده نشده‌اید اما بدون حضورتان، هیچ‌یک از آن تصاویر امکان ثبت نداشت.
از خانواده‌ام سپاسگزارم چون این رویا را با من شریک شدند. ممنونم غیبت‌ها و فداکاری‌ها را درک کردید. ما همواره دست در دست یکدیگر حرکت کرده‌ایم.

و اما «شما»...

و اما مردم پرتغال... تمام پرتغالی‌ها در سراسر جهان! می‌خواهم آخرین حرفم را با شما در میان بگذارم. تصویری برای همیشه در ذهن و قلبم باقی خواهد ماند؛ لحظه‌ای که سرود ملی آغاز می‌شود. به اطراف نگاه می‌کنم، هم‌تیمی‌هایم را می‌بینم، سکوها را تماشا می‌کنم کودکان، مادران، پدران و پدربزرگ‌ها را در نظر می‌گیرم. پرتغالی‌هایی از راهی بسیار دور آمده‌اند تا فقط در آن لحظه حضور داشته باشند.
در آن چند دقیقه، دیگر تفاوتی میان ما وجود ندارد؛ نه باشگاهی مطرح است، نه رنگی، نه طبقه اجتماعی، نه شغلی و نه عقیده‌ای. تنها یک عشق مشترک باقی می‌ماند؛ پرتغال. این احساس را تا پایان عمر با خودم حمل خواهم کرد.

این عشق مشترک

امروز دوران حضور من در زمین با پیراهن تیم ملی به پایان می‌رسد. با سربلندی خداحافظی می‌کنم؛ به مسیر افتخار می‌کنم و می‌دانم تمام آنچه در توان داشتم، برای پرتغال گذاشتم. هرگز از اینکه یکی از شما باشم دست نخواهم کشید. همچنان برای هر پیروزی پرتغال رنج خواهم کشید، تشویق می‌کنم و به شادی می‌پردازم.
تمام زندگی‌ام را صرف تلاش برای تبدیل شدن به بهترین بازیکن جهان کردم امروز اما می‌دانم بزرگ‌ترین پیروزی زندگی‌ام به دست آوردن افتخار نمایندگی زیباترین کشور جهان بوده.
برای این 23 سال از شما سپاسگزارم. از اینکه به من ایمان داشتید، متشکرم. ممنونم اجازه دادید رویایم را زندگی کنم. پیراهن شماره 7 باقی می‌ماند اما افتخار پوشیدن آن تا ابد متعلق به من است.
پرتغال همیشه در وجود من زنده است.به امید دیدار!»